Klapka ochronna dla trzmieli

Klapka ochronna do gniazda trzmiela

Zapewnij trzmielom w gnieździe bezpieczniejsze schronienie i chroń gniazdo przed pasożytami oraz niechcianymi gośćmi. Klapka ochronna to praktyczny dodatek, który znacząco zmniejsza ryzyko ataku, jednocześnie zapewniając trzmielom wygodny ruch przy wylocie. Skutecznie ogranicza wlot omacnicy prosowianki, trzmieleńców oraz innych owadów, takich jak muchy i chrząszcze. Rodzina trzmiela może w ten sposób spokojnie się rozwijać i zapylać ogród bez zagrożenia uszkodzenia gniazda.

Wytrzymałe materiały i przemyślane wykonanie

Klapka została zaprojektowana do użytku zewnętrznego i długiej żywotności. Część nośną stanowi kantówka modrzewiowa, tylna i dolna część wykonana jest z wodoodpornej sklejki brzozowej. Drewno jest zabezpieczone ekologiczną farbą rozcieńczalną wodą. Przejście wykonane jest z PVC, sama klapka i daszek są wykonane z poliwęglanu i szkła akrylowego z filtrem UV.

Daszek jest nachylony na zewnątrz i ma odpowiednie zwisy, dzięki czemu do klapki nie zalewa się woda i nie gromadzi się w niej. Zmniejsza to ryzyko gnicia drewnianych części oraz przyklejania się drzwiczek (na przykład przez uwięzione obnóża pyłkowe).

Dla ułatwienia orientacji trzmieli klapka od wewnętrznej strony jest zaciemniona czarną taśmą, a od zewnętrznej uzupełniona białą. Szorstka powierzchnia pod drzwiczkami dodatkowo pomaga trzmielom lepiej się uchwycić i wygodnie unieść klapkę.

Jak działa klapka i przed czym chroni

Zasada jest prosta: niewyuczony owad przez zamknięte drzwiczki zazwyczaj nie dostanie się do środka. Nawet jeśli intruz wyszuka gniazdo po zapachu, nie otworzy drzwiczek, po chwili straci zainteresowanie i odleci. Przejście jest więc przeznaczone przede wszystkim dla „wyuczonych" trzmieli z waszego gniazda.

Klapka nie stanowi jednak bariery przeciwko drobnym mrówkom. Jeśli występują w okolicy, zalecamy zabezpieczenie gniazda na stojaku odpowiednim klejem przeciwko mrówkom.

Parametry techniczne

Instalacja i bezpieczne zastosowanie

Aby klapka spełniała swoją funkcję i trzmiele bez problemu ją przyjęły, ważne jest wybranie odpowiedniego czasu montażu. Nie instaluj klapki wcześniej, niż matka w gnieździe jest na pewno zadomowiona i ma założone gniazdo (często można to poznać na przykład po wacie w wylocie – gdy matka regularnie ją przedziurawia, jest „osiadła"). Odpowiednie jest założenie klapki w ciągu około 4 tygodni od osadzenia, czyli jeszcze przed wylęgiem pierwszych robotnic, ewentualnie po około 14 dniach regularnych wylotów matki.

Jeśli nabywasz już gotową rodzinę trzmieli, możesz zamontować klapkę jeszcze przed wypuszczeniem, z drzwiczkami pozostawionymi całkowicie otwartymi.

Montaż wykonuj idealnie wieczorem, gdy matka jest w gnieździe. Rano przy pierwszym wylocie łatwiej się zorientuje w nowym układzie wylotu. Przez pierwsze 3 dni do tygodnia pozostaw drzwiczki całkowicie otwarte (poziomo) i zabezpiecz je śrubą między zawiasami, aby trzmiele przyzwyczaiły się do nowego przejścia.

Stopniowe uczenie trzmieli obsługi drzwiczek

Po fazie wstępnej zacznij stopniowo przymykać drzwiczki. Śrubę między zawiasami wkręć tak, aby nie wystawała, i odwrotnie poluzuj dolne śruby tak, aby pod drzwiczkami powstała szczelina około 10–12 mm. Po kolejnych dwóch dniach możesz opuszczać drzwiczki krok po kroku, aż matka zacznie je sama podnosić tułowiem. Gdy już to opanuje, spowolnij przymykanie aż do całkowitego zamknięcia. Na koniec wszystkie śruby całkowicie dokręć.

Wszelkie zmiany ustawień wykonuj zawsze wieczorem. Młode trzmiele, które urodzą się w gnieździe, zazwyczaj uczą się obsługi klapki naturalnie podczas pierwszych lotów orientacyjnych, często także przez naśladowanie starszych robotnic.

Ekologiczna wskazówka na koniec sezonu

Zadbaj o poziome ustawienie gniazda – przy przechyleniu może się zdarzyć, że drzwiczki samoczynnie się uchylają. Po zakończeniu sezonu, gdy młode matki wyrojają się i opuszczą gniazdo, zalecamy zdjęcie klapki.

Stare gniazdo możesz pozostawić w przyrodzie do naturalnego rozkładu przez omacnicę prosowiankę. W ekosystemie ma swoje miejsce: pomaga rozkładać resztki starego wosku i przyczynia się do tego, aby opuszczone gniazda nie gromadziły się w krajobrazie długoterminowo.