Porównanie podkarmiaczek dla pszczół – zastosowanie praktyczne

Każdy pszczelarz przygotowujący rodziny na zimę staje przed wyborem najlepszych dla niego podkarmiaczek. Oprócz wygodnego podawania pokarmu ważne jest bezpieczeństwo dla pszczół oraz łatwość obsługi.

Proces jesiennego podkarmiania rodzin rozpoczyna się zwykle w połowie lipca. Karmienie uzupełniające przeprowadzane jest jeszcze często we wrześniu oraz październiku. W praktyce najczęściej wybieranym pokarmem jest domowy roztwór cukru, przygotowywany przez pszczelarza. Woda używana do jego przygotowania powinna być ciepła, gdyż taki pokarm jest najatrakcyjniejszy dla pszczół i wpływa korzystnie na tempo pobierania. Roztwarzając cukier w ciepłej wodzie, ułatwiamy sobie jednocześnie jego przygotowanie.

Poniżej przedstawiam najczęściej spotykane na polskim rynku typy podkarmiaczek. Oprócz klasycznych rozwiązań istnieją również automatyczne podkarmiaczki obsługiwane na odległość za pomocą wężyków – o tych rozwiązaniach napiszę więcej innym razem.

Proporcje cukru i wody

Proporcje cukru do wody zależą od wielu czynników. Przykładowo, robiąc roztwór w proporcji 3:2 (cukier:woda), w pięciolitrowym poidle zmieszczą się około 4 kg cukru, a w dziesięciolitrowym – około 8 kg. Informacje te pomagają określić zużycie cukru przy uzupełnianiu zapasów w rodzinach pszczelich.

Rodzaje podkarmiaczek

Najczęściej spotykane rodzaje podkarmiaczek to nadramkowe (stropowe), ramkowe (kieszeniowe), wiaderkowe, korytkowe i butelkowe. Najczęściej stosowane podkarmiaczki możemy podzielić ze względu na objętość.

Rodzaje podkarmiaczek ze względu na rozmiar i objętość

Podkarmiaczki dużej objętości

Objętość: 7–15 litrów. Zalecane w przypadku szybkiego karmienia dużych pasiek, minimalizujące liczbę wizyt w pasiece. Doceniane szczególnie przez właścicieli większych pasiek, także przy przesiedlaniu rodzin na węzę.

Podkarmiaczki średniej objętości

Objętość: 4–8 litrów. Idealne rozwiązanie do niewielkich oraz średnich gospodarstw pasiecznych, stosowane do stopniowego dokarmiania, wpływającego na przedłużenie składania jajeczek oraz rozwój rodzin.

Małe podkarmiaczki

Objętość: około 1–4 litry. Ich główne zastosowanie to długoterminowe dokarmianie oraz imitacja słabych pożytków w celu stymulowania rozwoju pszczół, szczególnie przydatne w przypadku odkładów.

Podkarmiaczki – korytka (wanny)

Umiejscowienie: Na dennicy ula lub na korpusie górnym nad ramkami.
Charakterystyka: Proste kształty (okrągłe lub kwadratowe), pojemność 7–15 litrów, wyposażone w pływaki chroniące pszczoły przed topieniem (słoma, styrodur, folia bąbelkowa).

Zalety:

Efektywność szybkiego karmienia dużych ilości syropu.
Niskie koszty, lekka konstrukcja, łatwe w transporcie i czyszczeniu.
Dostępne w niskich cenach.

Wady:

Możliwe ryzyko rabunków (konieczna ostrożność przy stosowaniu).
Otwarte, chochlikujące pszczoły mogą stwarzać niebezpieczeństwo dla obsługi (w szczególności osób uczulonych).

Wiaderka do karmienia

Działają podobnie jak korytka.

Podkarmiaczki stropowe (całostropowe)

Umiejscowienie: Nad ramkami, zastępujące powałkę
Charakterystyka: wyposażone w tunele wchodzące, zapewniają mniejsze ryzyko zatopienia pszczół. Bardzo wygodne w obsłudze. Koszt wyższy od innych typów. Idealne do zimowego karmienia i leczenia kwasem mrówkowym.